Kavram
Gerbner’in genel iletişim modeli
Gerbner’s general model of communication
George Gerbner’in 1956 tarihli modeli iletişimi bir algılama–üretim–algılama zinciri olarak çizer: birisi bir olayı algılar, bir araçla bir ileti üretir, ileti bir başkası tarafından algılanır.
Gerbner’in modeli bir olayla başlar, bir göndericiyle değil. Bir algılayıcı (M: insan ya da makine) olayı (E) kendi seçiciliği, bağlamı ve olayın ona ulaşabilirliği içinde algılar; ortaya çıkan, olayın eksik bir görüntüsüdür (E1). M bunu bir araç ve denetim ilişkisi içinde bir iletiye çevirir (SE: olay hakkında bir ifade; S biçim, E içerik). İleti başka bir algılayıcıya (M2) ulaşır ve o da onu kendi çerçevesinde algılar (SE1).
Modelin iki boyutu vardır: yatay boyut algılama ilişkisini, dikey boyut iletişim ürünüyle kurulan ilişkiyi (araçlar ve denetim) gösterir. İletişime bir de sözlü bir formül eşlik eder: birisi bir olayı algılar ve bir durumda tepki verir, bazı araçlarla, bir biçim ve bağlam içinde bir içerik sunan malzemeleri erişilebilir kılar, bir sonuç doğar. Model, iletişimin öznel, seçici ve değişken olduğunu, iletişim sistemlerinin de açık sistemler olduğunu vurgular.
Örnek
Havadaki nem: birisi bunu “yağmur” olarak algılar, “yağmur yağıyor” der; dinleyen bunu kendi çerçevesinde “yağmur yağıyor” diye algılar.