Kavram
sembolik etkileşimcilik
symbolic interactionism
Toplumu, insanların paylaştığı anlamlar üzerinden etkileşimde sürekli kurduğu bir süreç olarak gören, mikro düzeyde bir sosyoloji yaklaşımı; adını Blumer 1937’de koydu.
Sembolik etkileşimcilik, insanların sembolik bir dünyada yaşadığı varsayımından hareket eder: insanlar şeylere anlamlarına göre davranır, anlamlar etkileşimden doğar ve etkileşim içinde yorumlanıp değiştirilir. Bu üç önermeyi Blumer 1969’da özetledi; terimi ise 1937’de ortaya atmıştı.
Kökleri Chicago pragmatizmine ve Mead’e, ayrıca Cooley ve W. I. Thomas’a uzanır. Cooley’in ayna benliği, Mead’in “I”/“me”si ve genelleştirilmiş ötekisi, Thomas’ın durumun tanımı, Goffman’ın dramaturjisi bu bakışın temel kavramlarındandır.
Mikro düzeyde konumlandırılır. Eleştirmenler, toplumsal yapıyı, güç ilişkilerini ve tarihsel bağlamı ihmal ettiğini söylemiştir; Stryker gibi kuramcılar buna yapıyı hesaba katan sürümlerle yanıt verdi. Chicago (Blumer), Iowa (Manford Kuhn) ve Indiana (Stryker) diye üç ana yörünge ayırt edilir.
Örnek
Bir dizinin fragmanına bir gencin “tuhaf” demesi, arkadaş sohbetinde bu anlamın kurulması ve sonraki bölümlerle değişmesi.